Χαιρετισμός – Εργογραφία

ΛΑΪΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ Ν. ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ

Από 4 ως 19 Ιουλίου στο Δημοτικό Θέατρο της Ν. Ερυθραίας οι παραστάσεις Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας του Δημήτρη Κορομηλά

Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας.

Του Δημήτρη Κορομηλά

Λίγα λόγια για το συγγραφέα και το έργο του.

Ο Δημήτρης Κορομηλάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1850. Σπούδασε φιλολογία στη Γαλλία και στη Γερμανία.
Εξοπλισμένος με την Ευρωπαϊκή του παιδεία διαμόρφωσε μια ξεχωριστή προσωπικότητα όχι μόνο στο χώρο του θεάτρου, αλλά και στα γράμματα γενικά.
Γιος του γνωστού εκδότη Ανδρέα Κορομηλά συνέχισε την οικογενειακή παράδοση εκδίδοντας τον Οκτώβριο του 1873 την πρώτη καθημερινή εφημερίδα της Αθήνας με το όνομα «Εφημερίς».
Ήταν μια εφημερίδα προοδευτική, ανεξάρτητη από τις κομματικές διαμάχες  και τοποθετημένη θετικά σε όλες τις πολιτικές κοινωνικές και πολιτιστικές καινοτομίες.
Σαν θεατρικός συγγραφέας υπήρξε παραγωγικότατος, καλύπτοντας όλα τα είδη της δραματουργίας. Εισήγαγε στην Ελλάδα δυο θεατρικά είδη το κωμειδύλλιο και το δραματικό ειδύλλιο.
Ο Δημήτρης Κορομηλάς έγραψε πάνω από πενήντα θεατρικά έργα και έγινε ευρύτερα γνωστός  εξασφαλίζοντας την αποδοχή του κοινού. Τα έργα του ανέβασαν οι μεγαλύτεροι θίασοι της εποχής του, ενώ ορισμένα εξακολουθούν να έχουν ανταπόκριση και στο σύγχρονο κοινό.
Ειδικά στον τομέα της κωμωδίας διαμόρφωσε μια καινούργια φόρμα καλλιεργώντας το είδος της «σοβαρής κωμωδίας» με λεπτούς τόνους, και καταγράφοντας καταστάσεις και αντιθέσεις συνυφασμένες  με το ιδεολογικό και κοινωνικό πλαίσιο της εποχής του. Το χοντροκομμένο φαρσικό στοιχείο, συνηθισμένο θεατρικό εργαλείο της εποχής του, δεν είχε θέση στο έργο του.
Στα κείμενά του κυριαρχούν γενικά οι απρόβλεπτες συμπτώσεις, οι ευχάριστες εκπλήξεις και οι παράλογες συμπεριφορές, υπερβαίνοντας έτσι την εύκολη και απλοϊκή ηθογραφία της εποχής του.
Από το σύνολο της θεατρικής παραγωγής  του Δ. Κορομηλά ξεχωρίζουν Ο θάνατος του Περικλέους, Η τύχη της Μαρούλας και Ο Αγαπητικός της βοσκοπούλας.
Θεωρούνται έργα κορυφαία και αποτέλεσαν, κατά γενική αποδοχή, σταθμό στην εξέλιξη του νεότερου  Ελληνικού Θεάτρου.
Ειδικά στο θεατρικό έργο Ο Αγαπητικός της βοσκοπούλας
καταγράφεται η ζωή στην ελληνική ύπαιθρο, με διάχυτο το άρωμα του ελληνικού χωριού, με τους θρύλους, τις παραδόσεις, τις ευλαβικές συνήθειες,  τα πανηγύρια, τα βάσανα της φτώχειας, αλλά και με τα αυστηρά ήθη και τα έντονα πάθη.
Ο Κορομηλάς στο έργο αυτό παρουσιάζει ολοκληρωμένα δραματικά πρόσωπα αναδεικνύοντας τα πάθη και τις αντιθέσεις των προσώπων μεταξύ τους.
Η πλοκή του έργου έχει ως εξής: Ο πλούσιος αρχιτσέλιγγας Μήτρος φτάνει μετά από τυχαίο γεγονός σε ένα ορεινό χωριό της Φωκίδας. Εκεί θα συναντήσει μια όμορφη νεαρή βοσκοπούλα που θα του φέρει στην μνήμη την κοπέλα που αγάπησε στη νεότητητά του.
Με τη δύναμη του χρήματος θα διεκδικήσει την βοσκοπούλα για γυναίκα του. Η κοπέλα όμως είναι η κόρη της παιδικής του αγάπης.
Η άφιξή του θα αναστατώσει τις σχέσεις των κατοίκων και θα σταθεί αφορμή να έρθουν στην επιφάνεια κρυμμένες συγκρούσεις και μυστικά.
Το έργο πρωτοπαίχθηκε στην Οδησσό και στην Πόλη (1891).Αγαπήθηκε αμέσως από το κοινό και επάξια κατέκτησε την πιο ζηλευτή θέση στο ελληνικό δραματολόγιο. Υπολογίζεται ότι μέχρι σήμερα έχει ξεπεράσει  τις δέκα χιλιάδες παραστάσεις.
Το «βουκολικό» αυτό έργο, που έχει γραφτεί σε έμμετρο δεκαπεντασύλλαβο εμπνεύσθηκε ο συγγραφέας  από το ποίημα του Ζαλοκώστα « Το Φιλί». Ένα ποίημα τόσο δημοφιλές, που καταγράφτηκε στη συνείδηση του λαού σαν δημοτικό.

«Μια βοσκοπούλα αγάπησα
Μια ζηλεμένη κόρη
Και την αγάπησα πολύ
ήμουν αλάλητο πουλί
δέκα χρονών αγόρι.
……………………….»

Θα έλεγα ότι Ο Αγαπητικός της βοσκοπούλας είναι μια δραματουργική μεταποίηση της ουσίας του ποιήματος του Ζαλοκώστα. Πρόκειται για θεατρικό κείμενο που χαρακτηρίζεται από το μέτρο, τη συγκίνηση και την απαλή τονικότητα, δηλαδή από εκείνα τα στοιχεία που συνιστούν τη γοητεία τού έργου.
Αυτή τη γοητεία ,ακριβώς, ο σκηνοθέτης μας Ν. Μπουσδούκος σεβάστηκε και διαφύλαξε στη διεκπεραίωση του έργου. Μια διεκπεραίωση  εμπλουτισμένη με την προσωπική του σκηνική άποψη.
Η συνολική διδασκαλία του έργου διανθίζεται με τον χορό, το τραγούδι και την ευχάριστη διάθεση και όλα αυτά μέσα στα όρια της απεσταγμένης λιτότητας (μέτρο ελληνικό), που χαρακτηρίζει τον Ν. Μπουσδούκο.
Σε ανάλογο κλίμα κινήθηκε η σκηνογράφος Μαρία Ποθητού. Οι χορογραφίες του Άρη Σταύρου και η μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Κίκλη βασισμένες στην ελληνική παράδοση υπηρετούν με συνέπεια τις προθέσεις του κειμένου και του σκηνοθέτη.

———–

Το ‘ΛΑΪΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ Ν. ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ’ στη θεατρική αίθουσα του πρώτου δημοτικού σχολείου παρουσιάζει το έργο ΒΙΤΡΙΝΑ ΝΥΦΙΚΩΝ σε σκηνοθεσία Ν. Μπουσδούκου και κείμενο Π. Καρακούλη.

Πρόκειται για μια σάτυρα που αφορά στη σχέση των νέων με το γάμο.

Πότε: 23, 24, 25 και 26 Απριλίου στις 21.00.

Πληροφορίες: 6974024383

———

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ….

Στη διάρκεια των προσφάτων εορτών, διαπίστωσα ότι ο ελεύθερος χρόνος μου ήταν περισσότερος από όσο είχα προβλέψει. Ήταν, δηλαδή μια ευχάριστη έκπληξη που συμμερίζονται μόνον όσοι εργάζονται καθημερινά.

Είχα λοιπόν έτσι την ευκαιρία να αναζητήσω ένα καταχωνιασμένο μεγάλο χαρτοκιβώτιο όπου είχα φυλάξει (συνεπής ρακοσυλλέκτης) σημειώσεις, κείμενα, προσχέδια κειμένων και δεκάδες ψαλιδισμένα αποκόμματα εφημερίδων , περιοδικών (κυρίως κριτικές) και πολλές επίσης ατάκτως εριμμένες κασέτες από τις ραδιοφωνικές θεατρικές εκπομπές του Αχιλλέα Μαμάκη.

Μέσα στο χαρτομάνι που συγκέντρωνα μανιακά, ανακάλυψα και ένα φάκελο με την ένδειξη: 63 Προγράμματα θεατρικών παραστάσεων (που είδα) 1965-1981.

Όλα τα προγράμματα ήταν ταξινομημένα με φιλολογική(!) σχολαστικότητα, κατά χρονολογική σειρά και κατά θεατρικό είδος. Σε κάποια προγράμματα είχα συνημμένες τις εντυπώσεις μου ( σχόλια και απόπειρες κριτικής ) καταγεγραμμένες με καλλιγραφία (ασυνήθιστη για γιατρό) και με πολύ συναίσθημα διατυπωμένες.

Κάθε παράσταση που είχα απολαύσει ήταν τότε, για μένα τουλάχιστον, μια μεγάλη πολυτέλεια,καθώς αντιπροσώπευε θυσία σε χρήμα και χρόνο γιατί, πράγματι, εκείνα τα χρόνια ήταν στενόχωρα και δύσκολα.

Το άθλημα του «συλλέκτη» προγραμμάτων το σταμάτησα όταν έμπλεξα για καλά στα γρανάζια της ιατρικής. Ωστόσο,δεν έπαψα να παρακολουθώ θέατρο κυρίως για να απολαμβάνω την αδιαπραγμάτευτη γοητεία του, αλλά επίσης και σαν ευκαιρία για μια πνευματική άσκηση.

Χωρίς να το επιδιώξω έγινα ένας φανατικός θεατρόφιλος, με χτύπησε δηλαδή μια «πετριά» που τελικά με οδήγησε στην ανάγκη (απόπειρα) της θεατρικής γραφής.

Έγραφα και έσβηνα, έγραφα και έσβηνα ακατάπαυτα υπηρετώντας μια ακαθόριστη εσωτερική ανάγκη χωρίς να τολμήσω να φανερώσω τα πονήματά μου σε κάποιον αρμόδιο. Μου αρκούσε που έγραφα.

Κάποτε, με ανακάλυψε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Λαϊκού Θεάτρου της Ν. Ερυθραίας και «φανέρωσε» ένα έργο μου. Το δίδαξε αποτελεσματικά με γνώση με στοργή και είχε μεγάλη ανταπόκριση (καθώς λένε) στο κοινό. Ήταν ένα γεγονός που με χαροποίησε ιδιαίτερα.

Το μεγάλο όμως θεατρικό σχολείο ήταν οι εκπομπές θεάτρου κάθε Τετάρτη και Κυριακή από την τότε ΕΙΡ. Σχεδόν όλες τις έχω μαγνητοφωνημένες, με ευλάβεια φυλαγμένες και πάντα ανατρέχω σε αυτές. Οι κασέτες, όμως, αυτές με κακόμαθαν γιατί έγινα ένας απαιτητικός λάτρης της ορθοφωνίας.

Όταν ακούς π.χ. Κυβέλη, Τζόγια, Χατζίκο, Κατράκη, Χορν, Μινωτή ,Βόκοβιτς, Καζάκο, Κωτσόπουλο, Συνοδινού, Φυσσούν, Βεργή, Ληναίο, Πάλλη, Κουνελάκη, Καλλέργη και τόσους άλλους ισάξιους, πώς να μην είσαι κακομαθημένος. Αθάνατες σχολές Ροντήρη ,Μινωτή και Κουν!! Ονόματα διαπρεπή που έδρασαν δημιουργικά, με σεμνότητα , αυτογνωσία και καθόρισαν την τύχη του ελληνικού θεάτρου.

Με αυτή την ελάχιστη «θητεία» δεν απόκτησα φυσικά τη γνώση του ειδικού στα περί θεάτρου (πως άλλωστε;). Αναγνωρίζω όμως στον εαυτό μου την ιδιότητα του καλού θεατή.

Επανέρχομαι, όμως, στο φάκελο με τα φυλαγμένα προγράμματα των θεατρικών παραστάσεων. Τα ξεφύλλισα με συγκίνηση και νοσταλγία. Μπροστά μου πέρασαν και ζωντάνεψαν παραστάσεις ανεπανάληπτες.

Τι να πρωτοθυμηθώ! Την Τρελή του Σαγιό με την Παξινού και το Μινωτή; Την Πόρνη που σέβεται με τη Νικηφοράκη και το Βασταρδή; Την Πόλη της Λούλας Αναγνωστάκη στο Θέατρο Τέχνης; Το Εγκλημα και τιμωρία με τον Αλεξανδράκη; Τις Ευτυχισμένες μέρες του Μπέγκετ με τη Χριστίνα Τσίγκου και το Στ. Χριστοφίδη; Και πόσες ακόμη άλλες παραστάσεις!!

Το ενδιαφέρον μου, όμως, εστιάσθηκε στο πρόγραμμα του έργου « Μιας πεντάρας νιάτα» των Γιαλαμά και Πρεντετέρη με τους Στέφανο Ληναίο, Χριστίνα Σύλβα και Ανδρέα Μπάρκουλη. Μια παράσταση με έξυπνους διαλόγους και πολλά κωμικά απρόοπτα. Ένα φτωχό νιόπαντρο ζευγάρι παλεύει να στήσει το σπιτικό του. Ο μισθός όμως εκείνου δεν αρκεί να τα βγάλουν πέρα. Παλεύουν,αγωνίζονται και τελικά θα τα καταφέρουν. Τα καταφέρνουν γιατί υπάρχει ελπίδα, μια ελπίδα που συντηρεί τον έρωτα και την απαντοχή για καλύτερες μέρες.

Αυτόματα,δούλεψε μέσα μου ένας επώδεινος συνειρμός με αφορμή τα πρόσφατα βίαια γεγονότα στην Αθήνα (και σε άλλες πόλεις).

Οι σημερινοί νέοι ελπίζουν; Η απάντηση είναι προφανώς όχι. Που να στηρίξουν την ελπίδα άλλωστε όταν συστηματικά :

- Επιβραβεύεται η ανικανότητα.

- Κυριαρχεί η ατιμωρησία.

- Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι απαράδεκτο έως κανιβαλικό και κυρίως χωρίς αντίκρισμα.

- Τα σκάνδαλα πλεονάζουν.

- Η Εκκλησία βρίσκεται σε παρακμή.

- Η διαφθορά σε ακμή

- Δεσπόζει η εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος

- Η ανεργία παίρνει απειλητικές διαστάσεις

Δηλαδή όταν λειτουργούν όλες εκείνες οι προϋποθέσεις που συντηρούν το άνυδρο μέλλον της σημερινής νεολαίας. Ίσως έτσι εξηγείται γιατί ο άδικος θάνατος ενός παιδιού πήρε στο μυαλό των συνομηλίκων του μια διάσταση ανατρεπτική που κατέληξε σε εκδικητική μανία.

Κατά τον Στέλιο Ράμφο η φωτιά που άπλωσε στην Αθήνα ήταν καταστροφική και σωτήρια.

Υπ΄ αυτή την έννοια, ίσως ,υπάρχει ελπίδα.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΗΣ Ν. ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ

Tο Λαϊκό Θέατρο της Ν. Ερυθραίας πρωτοεμφανίσθηκε σαν ανεξάρτητη ομάδα με το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η αυλή των Θαυμάτων» το 1984.H παράσταση είχε μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό της τοπικής κοινωνίας μας. Το γεγονός αυτό ενεθάρρυνε τους συντελεστές ώστε να επαναλάβουν το θεατρικό πείραμα με το έργο του Γρηγόρη Ξενόπουλου «Ο πειρασμός» το 1986,

Η θεατρική αυτή προσπάθεια είχε μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία και απήχηση στο κοινό όχι μόνο της Ν. Ερυθραίας αλλά και όλων των Β. Προαστίων.

Τα ρομαντικά και μαχητικά στελέχη του αρχικού θεατρικού πυρήνα οργανώθηκαν σε σύλλογο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα το 1987.

Ήταν ιδιαίτερα συγκινητική και εντυπωσιακή η συμμετοχή των ανθρώπων του καθημερινού μόχθου που αγκάλιασαν με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια τις προσπάθειές της περιόδου εκείνης, προσπάθεια που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Συνοπτικά παραθέτουμε τις παραστάσεις που ακολούθησαν:

1987. Ο Μπαμπάς ο πόλεμος του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

1989. Ο τοπικός παράγων του Πέτρου Καγιά.

1996.Ο Πλούτος του Αριστοφάνη

1999. Η Απαγωγή της Σμαράγδως του Μιχάλη Κουνουλάκη.

2000. Η Βαβυλωνία του Δημήτρη Βυζαντίου.

2001.Τέσσερα μονόπρακτα Ελλήνων συγγραφέων.

2002.Η Αυλή των Θαυμάτων (Επανάληψη).

2005.το Φιντανάκι του Παντελή Χορν.

2006.Μουσικη Δωματίου του Παναγιώτη Καρακούλη

2008.ΗΤραπεζαρία του Γκέρνυ (Χειμερινή περίοδος) και Φαύστα του Μποστ(Θερινή περίοδος)

Το Λαϊκό Θέατρο της Ν. Ερυθραίας δεν περιορίσθηκε μόνο σε παραστάσεις έργων αλλά, οργάνωσε με μεγάλη επιτυχία ποικιλία καλλιτεχνικών εκδηλώσεων όπως ποιητικές βραδιές παρουσίαση συγγραφέων κ.τ.λ.

Στο Θέατρό μας λειτουργεί επίσης με πολύ επιτυχία τμήμα φωνητικής και υποκριτικής.

Πρόκειται για τμήματα με μεγάλη ανταπόκριση στους νέους. Τμήματα που συντηρούμε όμως με μεγάλες προσωπικές θυσίες.

Υ. Γ. Τα τμήματα υποκριτικής και φωνητικής άρχισαν τη λειτουργία τους.

Όσοι πιστοί προσέλθετε!!!

Πληροφορίες από τη Μαρίνα τηλ.6974024383

Διαδικτυακός γενέθλιος χαιρετισμός

Όσοι αγαπούν την ποίηση συνδέονται με μια μυστική συγγένεια. Η συγγένεια αυτή συντηρείται, νομίζω, με το αλάτι των λέξεων. Είναι δεδομένο ότι όσοι γράφουν ποίηση ή τέλος πάντων αγαπούν την ποίηση, θεωρούνται από τους πολλούς «κάπως». Αυτό το «κάπως» εμείς δεν το εκλαμβάνουμε ως μομφή, για μας είναι η ευγενής διαφορά.

Μη ξεχνάμε τι έλεγε ο Ελύτης: «Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ΄τη Γη ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της».

Με τις λέξεις-αλάτι λοιπόν, μετουσιώνομε την καθημερινότητα ώστε η εμπλοκή μας με τον πάσχοντα χρόνο να γίνεται πιο εύκολη και έτσι να ανακαλύπτουμε τη «τάξη» που μας ανήκει και δικαιούμεθα. υς

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

1995 – Έλενα Και Κάποιες Σκέψεις, Εκδόσεις Χ. Τερζόπουλος

1997 – Έλενα ΙΙ, Εκδόσεις Οδυσσέας

1999 – Χρυσός Σε Ματ, Εκδόσεις Όμικρον

2000 – Έλενα : Cd 18 ποιημάτων (απαγγελία από την Ιωάννα Φόρτη)

2007 – Μουσική Δωματίου : Θεατρικό Έργο (από το Λαϊκό Θέατρο Νέας Ερυθραίας).

2008 – Των Ανέμων Επιβάτες (σε μελοποίηση Τάσου Καρακατσάνη), Παραγωγή Όμικρον

2008 – Συγκομιδή Α’

* Κάνοντας κλικ στους τίτλους των έργων, θα οδηγηθείτε σε περιοχές του blog όπου είτε θα μπορείτε να διαβάσετε (ή να ακούσετε) ολόκληρα τα έργα αυτά, είτε να μάθετε αναλυτικότερες πληροφορίες ως προς τους συντελεστές και την διάθεσή τους.

* Κάνοντας scroll down, το τέλος της σελίδας δεξιά, μπορείτε να κατεβάσετε στον υπολογιστή σας απαγγελίες 18 ποιημάτων μου, να ακούσετε demo της καινούργιας μου δουλειάς ή να δείτε το θεατρικό μου έργο “Μουσική Δωματίου”.